Stadsgedicht

Een brug Allerheiligen, Allerzielen, beiden een mooi woord Mijn ouders zijn al meer dan twintig jaar dood Op mijn 33e werd ik wees, weg uit moeders’ schoot

Bij mijn moeder had ik geluk, ik mocht haar heen zien gaan

Ik moet zeggen dat heeft veel met mij gedaan

Daaruit heb ik de wijsheid vergaard

Dat er meer is tussen hemel en aard

Ik was er bij toen ze haar laatste adem uitblies

Mijn eerste grote verlies

Ik zag de ziel, de geest, verdwijnen uit haar lijf

Het duurde gevoelsmatig een eeuwigheid

Dan zie je pas het ‘jasje’ dat overblijft

Op mijn netvlies gebrand staat nog altijd haar laatste zucht

Toen had ik het gevoel dat ik naar buiten werd geroepen

Daar zag ik de sterren schitteren in de lucht

Alsof ze er daar een mooi mens bij hadden gekregen

De hemel verlichtte de aarde, een sterrenregen…

Met mijn vader had ik minder geluk

Zonder mijn moeder voelde hij zich extreem alleen

Toen voelde ik pas wat echte liefde was

Hij ging vrijwillig naar haar heen

Geen afscheid kunnen nemen van je dierbaren is een groot gemis

Hun ziel, hun geest, blijft bestaan in deze mooie vorm van nagedachtenis

Menigeen heeft ervaringen van soortgelijke aard

Bij een graf of een uitstrooiweide blijven de herinneringen bewaard

En als de hemel dan weer schittert

Zien wij in de sterren onze dierbaren misschien wel terug

En dan klimmen we met zijn allen weer op die ladder

En bouwen we naar onze geliefden steeds opnieuw… een brug

Patrick olde Nordkamp, stadsdichter Oldenzaal (21 juni 2018-21 juni 2020)